Περπατώντας στο κέντρο του Μιλάνου

                           Καθεδρικός ναός του Duomo


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜ.  ΘΑΝΟΣ ΕΥΘΥΜΕΡΟΣ

ΦΩΤ. ΕΡΙΕΤΤΑ

Ιατρείο Μνήμης από τις Κοινωνικές Υπηρεσίες του Δήμου Κορυδαλλού

Τα εργαστήρια τέχνης του Δήμου Κορυδαλλού

Εκδηλώσεις Δήμου Κορυδαλλού...

                                                Ασυνειδησία

Novartis. Μάλιστα. Θα σταθώ μόνο σ’ ένα σημείο, αυτό του ήθους. Το ‘βελάκι’ εκείνο, που λες κι έχει δηλητήριο στην άκρη, ΝΤΑΝ! και σε τρυπάει εκεί κατά τον 2^ο ύπνο (REM), με τα μάτια της ψυχής ορθάνοιχτα βογγάς, «Τι έκανα;;;» 

55.000 εγγεγραμένοι γιατροί  από την μία, άλλοι 300 απ’ την άλλη, πλήθος αρχηγών και μεσαζόντων, όλοι πλήρως και οικογενειακώς ματσωμένοι ήτανε ενώ καταδίκαζαν το παρόν και το μέλλον της υγείας (άρα, ζωής) των παππούδων τους, εαυτών και απογόνων τους; Ας τα βρεί η δικαιοσύνη. Όμως, κανείς απ’ όλους αυτούς τους ανθρώπους, ουδείς ερωτώ, σκέφτηκε ή εφιαλτικά ονειρεύτηκε το πάμφτωχο ζευγάρι γερόντων που πεινά αλλά πονάει κιόλας, επειδή δεν μπορεί να αγοράσει τα φάρμακα της αναίτια πανάκριβης (φαρμάκι) εταιρείας;

Βέβαια, η συνείδηση ‘φορτώνεται’ τρόπους για να μπαίνει στο ‘συρτάρι’. Drugs, αλκοόλ, χάπια (πολλά χάπια), τζόγος, ένα σωρό πάθη. Η απληστία επίσης, με την αισχροκέρδεια πορώνουν, ‘τσιμεντώνουν’ συνειδήσεις, σχηματίζουν τέρατα κλπ.

    Εδώ είναι η κόλαση, εδώ κι ο παράδεισος ευτυχώς για όλους μας.

Κείμενο-Φωτ. Ασπασία Μπέτα   

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΟ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ. ΘΑΝΟΣ ΕΥΘΥΜΕΡΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Όμορφος κόσμος ηθικός, αλλά είναι πράγματι αγγελικά πλασμένος για τα παιδιά, αυτά τα μικρά και αθώα πλασματάκια που μας γεμίζουν με ελπίδα και χαμόγελο κάθε μέρα.

                      Κομπορρημοσύνη

Κι εκεί που καυχιέται, λέει, ο άνθρωπος έρχεται ο Θεός και του το παίρνει για να του δώσει λίγη ταπείνωση επειδή, μάλλον, αυτήν χρειάζεται. Η έπαρση για απόκτημα, ανδραγάθημα, υγεία, φράγκα , σχέση κ.α., ωχριά μπροστά στην ρήση «Τα πάντα ρει» και τίποτα δεν είναι μόνιμο και στάνταρ, πέραν του θανάτου βεβαίως-βεβαίως.

Ή οι άλλοι, οι ερωτευμένοι… Ο έρωτας είναι πολύ ωραίος αλλά άμα δημοσιοποιείται, ‘Κοιτάτε μας…’, με βελάκια, ‘Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε…’ και οσονούπω χωρίζουν. Αυτό, μπορεί να’ναι ψιλοστάνταρ. Άλλωστε, που βρίσκεται η ωφέλεια; Η τάση και η ολοκλήρωση της υψιπετούς θωριάς-αλαζονείας-κομπασμού ‘κρεμάνε’ την ψυχή. Ο θαυμασμός των άλλων, αναμεμειγμένος συχνά με φθόνο και λοιπά ποταπά, μόνο αρνητική ενέργεια μεταφέρει, εν τέλει μπούμερανγκ.

Τι να λέμε; Είναι μυριάδες οι εκφάνσεις στις συμπεριφορές μας που χαρακτηρίζουν, και καλείσαι να τις προσέξεις. Με τον (σχεδόν) μηδενικό αλλά πολύτιμο ελεύθερο χρόνο. Με την τρεχάλα της ζωής, τις απώλειες, τις ελλείψεις, την απογοήτευση. Με την χαρά, που ούτε με το κυάλι την βλέπουμε, οφείλουμε να γνωρίσουμε κάτι τις από τον εαυτό μας, να συγχωρήσουμε, να αγαπήσουμε και με βαθειά ανάσα να προχωρήσουμε μπροστά.

                                                                 Καλώς όρισες, 2018!

Κείμενο-Φωτ. Ασπασία Μπέτα